Κυριακή, 9 Δεκεμβρίου 2012

ΦΑΡΜΑΚΕΙΑ ΚΑΙ ΦΑΡΜΑΚΟΠΟΙΟΙ


08.12.2012 - Δημήτρης Πράσσος / Δημοσιογράφος
Όταν κάποιο μαγαζί είναι ακριβό, συνηθίζουμε να το αποκαλούμε «φαρμακείο». Έτσι έχει περάσει στο συλλογικό θυμικό και ίσως όχι άδικα. Το φάρμακο, ήταν πάντα ακριβό και η πρόσβαση σε αυτό αποτελούσε πάντα μια αναπόδραστη αναγκαιότητα.  Υπάρχει όμως και κάτι άδικο στον όρο. Ο φαρμακοποιός, δεν πουλάει: χορηγεί. Δεν είναι κάποιος που κατεβάζει από το ράφι ένα προϊόν και το «Χτυπάει» στην ταμειακή.  Είναι αυτός που προτείνει, συνιστά ή δίνει ένα σκεύασμα υπακούοντας- ή εναρμονιζόμενος-  στην εντολή του γιατρού που ακούει στο όνομα συνταγή.
Αυτές του οι ιδιότητες τον καθιστούν βασικό μοχλό ενός συστήματος –αν θέλει να είναι τέτοιο- κοινωνικής πρόνοιας και μέριμνας. Το κόστος της κοινωνικής μέριμνας, είτε το θέλουμε, είτε όχι, είναι υποχρέωση του κράτους. Στη σχέση φαρμακοποιού-γιατρού- κράτους, υπάρχουν αναμφίβολα πολλά προβλήματα. Εμφιλοχωρεί και διαφθορά. Αλλά ο απλουστευτικός τρόπος που αντιμετωπίζεται αυτή η σχέση τραυματίζει ένα σημαντικό τμήμα της κοινωνικής ζωής. Λοιπόν, ναι και το ψωμί είναι απαραίτητο κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Διανοείται όμως κανείς, να υποχρεώσει τους φουρνάρηδες να πουλάνε βερεσέ;.  Στο φάρμακο όμως – και ας μείνουν απέξω τα βρώμικα κόλπα των κολοσσών της φαρμακοβιομηχανίας- το απαιτεί. Το να πάρει κάποιος θέση, είναι δύσκολο και δύστροπο. Ο παππούς με τα 330 ευρώ της σύνταξης, είχε μάθει, ότι το φάρμακό του, το καλύπτει το ασφαλιστικό ταμείο. Και ο Φαρμακοποιός δεν μπήκε ποτέ στον κόπο να του εξηγήσει, πως αυτή ήταν μια ανταλλακτική σχέση με το κράτος.
Τα πράγματα όμως, έφτασαν στο απροχώρητο. Το κράτος δεν πληρώνει και οι φαρμακοποιοί, αναγκάστηκαν πλέον να πουλάνε, αντί να χορηγούν.  Το θύμα όμως είναι ο παππούς, η γιαγιά ή ο χρονίως πάσχων.  Αλλά αν δεν θέλουμε να ενεργοποιήσουμε τους κοινωνικούς αυτοματισμούς, πρέπει να κάνουμε την επώδυνη παραδοχή πως οι φαρμακοποιοί, δεν φταίνε. Ναι, ο κλάδος τους γαντζώθηκε επί μακρόν σε συντεχνιακές αγκυλώσεις. Αλλά… δεν πουλάνε ούτε χυμούς, ούτε ζαρζαβατικά. Ο σωστός φαρμακοποιός, δεν είναι ούτε καταστηματάρχης, ούτε πωλητής. Είναι ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΥΓΕΙΑΣ. Το κράτος από την πλευρά του, είναι ο παροχέας, αυτών των υπηρεσιών. ΚΑΙ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΔΕΝ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΝΕΤΑΙ.
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα: πριν από καιρό διαφημίστηκε στο έπακρο η μείωση της τιμής του βρεφικού γάλακτος, όταν αυτό μπήκε στα ράφια των σουπερ-μάρκετ. Οικονομοτεχνικά, ίσως είναι ορθό. Αλλά υπάρχει περίπτωση μια μητέρα ή ένας πατέρας να ρωτήσουν την πωλήτρια – ή τον πωλητή- του σουπερ μάρκετ μήπως το συγκεκριμένο γάλα, ευθύνεται για τη δυσφορία που εκδηλώνει το βρέφος;. Ο φαρμακοποιός όμως, θα ρωτηθεί, θα ανατρέξει στην επιστήμη και την εμπειρία του και αν δεν μπορεί, θα παραπέμψει στο γιατρό. Θα το έκανε αυτό ποτέ το απρόσωπο ράφι του σούπερ μάρκετ;. Φυσικά όχι.
Εν κατακλείδι, λοιπόν: Μπορεί τα φαρμακεία να είναι όντως «φαρμακεία», αλλά δεν είναι πωλητήρια. Είναι σύμβουλοι, – ενδιάμεσοι μεταξύ γιατρού και προσπάθειας ίασης- αλλά κανένας δεν πρέπει να απαιτεί από ένα απόφοιτο της Φαρμακευτικής Σχολής να διαθέτει ένα μεγάλο κομπόδεμα προκειμένου να χρηματοδοτεί τα ετσιθελικά βερεσέδια του κράτους.
http://www.santorinibusiness.com/

Δεν υπάρχουν σχόλια: