Δευτέρα, 4 Φεβρουαρίου 2019

Τα όσα συμβαίνουν στον ΠΦΣ πλήττουν το κύρος και την ιστορία του.

Δε χρειάζεται να προσπαθήσει κανείς για να αντιληφθεί οτι τα τελευταία γεγονότα στο δευτεροβάθμιο όργανο καθώς και η περιρρέουσα ατμόσφαιρα που επικρατεί στο στενό συνδικαλιστικό και ευρύτερο κλαδικά περιβάλλον, πλήττουν το κύρος, την εμβέλεια, την αξιοπιστία και την ιστορία του Πανελλήνιου Φαρμακευτικού Συλλόγου.
Σε όλα αυτά, δυστυχώς, προστέθηκαν εσωτερικά προβλήματα τα οποία δημιουργούν εμπόδια στην ίδια τη λειτουργία της διοίκησης του θεσμικού φορέα των φαρμακοποιών. Προβλήματα που στη βάση τους ξεκινούν από τον κατακερματισμό του εκλεκτορικού σώματος, μετουσιώνονται σε ιδεοληψίες και αυταπάτες απόλυτου ελέγχου σε επίπεδο εκλεγμένων εκπροσώπων και καταλήγουν εν τέλει σε σιωπηρή ανοχή που όταν η ίδια επαναστατήσει, είναι φυσικό να οδηγήσει στη θεσμική απαξίωση. Επιφυλάσσομαι να υπεισέλθω σε λεπτομέρειες, καθώς οι ίδιες θα μπορούσαν πολύ εύκολα να παρακάμψουν τη σοβαρότητα του θέματος και είτε να εξοργίσουν, είτε να διασκεδάσουν τους αναγνώστες ποικιλοτρόπως.
Δεν επιθυμώ να σχολιάσω παρασκηνιακές συναλλαγές και παραταξιακές συμφωνίες για τη συγκατοίκηση στη διοίκηση, καθώς θα κινδύνευα να μεροληπτήσω. Μπορώ όμως να δικαιώσω απόλυτα την απόφαση της προηγούμενης διοίκησης και των προσώπων της, οι οποίοι προφήτευσαν στο παρελθόν τη σημερινή κατάσταση και τόλμησαν σε αντίστοιχη περίσταση να εμπιστευτούν την κρίση του Σώματος το οποίο αποφάσισε σε δεύτερο χρόνο μέσα απο δημοκρατικές διαδικασίες, τα πρόσωπα που επιθυμούσε να την εκπροσωπήσουν στο Προεδρείο του Συλλόγου, καθώς δεν υπήρχε άλλη επιλογή.
Συνεχίζω μέχρι σήμερα να αντιμετωπίζω τη συμμετοχή μου στο ΔΣ του ΠΦΣ ως θέση θεσμικής ευθύνης και σε καμία περίπτωση ως εργαλείο εξουσίας και ευκαιρία κατοχύρωσης προνομίων. Άλλοτε υπηρετώντας την από την πλευρά της συμπολίτευσης και άλλωτε απο την πλευρα της αντιπολίτευσης. Γι αυτό και συνεχίζω να παρίσταμαι στη συντριπτική πλειοψηφία των συνεδριάσεων του ΔΣ του ΠΦΣ καταθέτοντας τις απόψεις και θέσεις της παράταξης που εκπροσωπώ μέχρι σήμερα, συμμετέχοντας στη λήψη των αποφάσεων του.
Αποφεύγοντας να καταθέσω την προσωπική μου άποψη για τα πρωτοφανή περιστατικά τα οποία λαμβάνουν χώρα στο εσωτερικό της διοίκησης του ΠΦΣ και τα οποία υποβαθμίζουν το κύρος και την εικόνα του θεσμικού οργάνου, προσβάλουν τα υπόλοιπα μέλη της διοίκησης που προσέρχονται για να συνεδριάσουν, καλώ τα μέλη της παράταξης “Προοπτική για το φαρμακείο του αύριο” να εξηγήσουν τόσο στα μέλη του ΔΣ όσο και στη Γενική Συνέλευση τους λόγους για τους οποίους στις δύο τελευταίες συνεδριάσεις του ΔΣ, προτίμησαν να επιδείξουν αδιαφορία για τα θέματα ημερησίας διάταξης και αποχώρησαν μαζικά από το χώρο των συνεδριάσεων λίγο πριν αυτό ξεκινήσει, με κίνδυνο να μη συγκεντρωθει η κατά το νόμο απαρτία του ΔΣ.
Είναι προφανές οτι τα διαρκώς συσσωρευμένα προβλήματα του κλάδου, θυσιάζονται στο βωμό παραταξιακών και προσωπικών επιδιώξεων. Κατι το οποίο κάθε άλλο παρά τιμά το θεσμό του ΠΦΣ τον οποίο οφείλουμε να υπηρετούμε με σοβαρότητα, ταπεινοφροσύνη και θεσμική υπευθυνότητα, στον αγώνα για τη βιωσιμότητα του δοκιμαζόμενου ελληνικού φαρμακείου.
Ηλίας Χαλιγιάννης
Μέλος ΔΣ ΠΦΣ

Παρασκευή, 1 Φεβρουαρίου 2019

Η συμφωνία κατέστει άυλη !!! Κίνδυνος για πλήρη διάλυση συμβουλίου στον ΠΦΣ.



Η συμφωνία των δύο πλευρών μεταξύ Θεοδοσιάδη - Βάλτα για αλλαγή σκυτάλης στο τιμόνι του ΠΦΣ στα μέσα της 3ετίας φαίνεται ότι έχει καταστεί άυλη ή όπως λένε πηγές οδεύει προς εξαΰλωση. Συνάντηση μεταξύ των δύο πλευρών οδηγήθηκε σε αδιέξοδο με την 2η πλευρά να αποχωρεί φωνάζοντας κάτι για τα γνωστά παντελόνια !!!


Εάν υπάρξει αποχώρηση της 2ης πλευράς ο πρόεδρος των 2 ψήφων μένει χωρίς πλειοψηφία ενώ κινδυνεύει παράλληλα να μην μπορεί να συγκαλέσει ΔΣ και επομένως να ασκήσει διοίκηση.
Τα πράγματα στον ΠΦΣ βρίσκονται στο όριο της διάλυσης και μετά από τη δημοσιοποίηση του πορίσματος που αφορούσε τον οικονομικό και διοικητικό έλεγχο επικρατεί αγανάκτηση στην βάση των φαρμακοποιών.  

Η εποχή που οι πρώτοι οδηγοί έβαζαν βενζίνη στα φαρμακεία και άλλες ιστορίες που σήμερα μοιάζουν ανέκδοτα

Δεν ήταν πάντα γεμάτη αυτοκίνητα η Αθήνα. Δεν υπήρχε το κομφούζιο στους δρόμους. Για να ακριβολογούμε δεν υπήρχαν καν δρόμοι. Σταδιακά άρχισε να μετατρέπεται σε κάτι που θυμίζει «κόλαση».
Στο μεσοδιάστημα αυτής της μετατροπής, ωστόσο, διαδραματίστηκαν διάφορες ωραίες ιστορίες που όταν τις ακούει κάποιος σήμερα μοιάζουν με ανέκδοτο που κάνει όλη την παρέα να γελάει μέχρι δακρύων.
Για να είμαστε τίμιοι, ωστόσο, τέτοιες ιστορίες δεν αφορούν μόνο την φτωχή πλην τίμια Ελλαδίτσα. Και στο εξωτερικό -που υποτίθεται πως πάντα ήταν πιο προχωρημένοι- τα ίδια και ίσως χειρότερα γίνονταν.

Το βρετανικό όριο ταχύτητας των 3 χιλιομέτρων την ώρα

Για παράδειγμα στην Αγγλία το 1896, το όριο ταχύτητας εντός των πόλεων ήταν 3 χιλιόμετρα την ώρα και εκτός στα 6 χιλιόμετρα την ώρα. Λογικά αυτόν τον κανόνα θα τον σκαρφίστηκε κάποιος που μισούσε τα αυτοκίνητα δεδομένου πως περπατώντας πας πιο γρήγορα από αυτά τα όρια.
Αλλά δεν έφτανε μόνο αυτό.
Οι… εγκέφαλοι που έβγαζαν αυτούς τους νόμους σκέφτηκαν και κάτι άλλο. Πιο σατανικό. Μπροστά από το όχημα υπήρχε ένας πεζός που κρατούσε μια κόκκινη σημαία ο οποίος περπατούσε (τι λέγαμε πριν; ) μπροστά από το όχημα και όταν έβλεπε πεζούς κουνούσε τη σημαία του για να προειδοποιήσει τους πεζούς πως έρχεται το αυτοκίνητο και πως θα πρέπει να είναι προσεκτικοί! Θυμίζει λίγο το ανέκδοτο με τις δύο χελώνες που τράκαραν αλλά δεν μπορούσαν να περιγράψουν τις συνθήκες του ατυχήματος διότι «έγιναν όλα τόσο γρήγορα». Ας είναι…
Το θέμα μας είναι άλλο.

Εκείνη την εποχή στη Βρετανία, λοιπόν, είχαν θεσπιστεί αυτά τα όρια ταχύτητας. Ο πρώτος που την «πάτησε» ήταν ο  έμπορος και κατασκευαστής ατμοκίνητων οχημάτων Γουόλτερ Άρνολντ ο οποίος κινούνταν στην περιοχή του Πάντοκ Γουντ στο Κεντ με την εξωφρενική ταχύτητα των 12 χιλιομέτρων την ώρα! Σα να μην έφτανε αυτό, μάλιστα, ο ασυνείδητος οδηγός δεν είχε και σημαιοφόρο για να ειδοποιεί τους πεζούς.
Η δράση του Άρνολντ, ωστόσο, σταμάτησε όταν το είδε ένας ευσυνείδητος αστυνομικός ο οποίος δεν δίστασε να τον καταδιώξει με το ποδήλατό του σε μια απόσταση 5 χιλιομέτρων μέχρι να τον σταματήσει. Τελικά, ο Άρνολντ κατηγορήθηκε για παράβαση του ορίου ταχύτητας και πλήρωσε πρόστιμο 1 σελίνι (περίπου 5 λίρες σήμερα).

Βάζοντας βενζίνη από τα φαρμακεία

Με τον παραπάνω τρόπο ο… αδίστακτος Γουόλτερ Άρνολντ έγινε, τον Ιανουάριο του 1896, ο πρώτος οδηγός στην ιστορία που δέχθηκε κλήση για υπερβολική ταχύτητα.
Σε ότι αφορά την Ελλάδα, το πρώτο αυτοκίνητο έφτασε εδώ ένα χρόνο μετά από εκείνη την ιστορική κλήση που «έφαγε» ο Άρνολντ. Το 1897, λοιπόν, φτάνει στην Αθήνα ένα